SANCHITA SWABHIMANA, a short story in Odia.

Mm

Ziel and her savior

The following paragraph I posted two weeks back with the photos.

He brought street puppy in school bag, injured crow, pigeon, kitten and any such thing to home. When he gets a chance, befriend a wandering cow or bull, goat or anything. He kept interest on many pet owners, their pets, and street animals. We cannot check it. The unfortunate animals come to his sight. Recently on his walk on the roads of Bangalore, he found four abandoned puppies with a feeding bottle with milk in it. The boy could not resist and brought them all to his single room. Two had congenital malformations having leak in their food pipe. That may be the reason of their abandonment. The other two are ok and growing up. The boy finished his semester but unable to come home because of the invited responsibility. A pigeon visited him yesterday to acknowledge his good work. We as parents feel overwhelmed in both positive and negative emotions. The boy Soham has twentieth birthday on second June but he has to do it with dogs only.

                                                                                                                                                                         Thank you baba.

This heart touching message was from him exactly two months after he brought these puppies.

From Soham Samprit Senapati,

I have been a person who likes a company of animal more than a human. The world is full of mean people and I have understood it. 2 months prior to this date I had found four puppies who were in dying condition and had brought them home to take care of them. 2 died. Other 2 were very playful and enjoyed staying with me. It was difficult for me to take care of two at this point of my living. I had to give one to my friend and I'm happy that she is in great care at Wayanad. The other one is very dear to me. I kept it until today. It used sleep on my pillow underneath my blanket and used to lick my beard every morning. That was the sign to wake up and take her for walk. I loved her a lot. She used to bark. I gave her a name, Ziel. It meant Soul in Dutch language. She used to trouble me a lot too. But today for my house owner's convenience, I had to send her off to another friend's place. I know she will be in good care too and I can visit her at times. But the love the affection she bestowed on me is the most important thing that I will miss. I went in the morning and gave her off. While going in the car she was way too silent then she used to be. She was only licking my beard. She didn't want to see what's outside the window. She was confused about what was happening or she knew that I was giving her off. After giving her off I come home to find it deserted even though I played music I was crying. I felt lonely. I go out of the house and do my normal stuff. Attend my tuition and come back home to find back the same feeling, a deserted house. I miss her. I know she is in good care. I'm writing this as a human pleading to everyone as to be more affectionate to pets and animals than humans. My owner had no trouble with Ziel but just because I have. Someone else will keep too and that is what bothered him. I hope he realizes the pain in some way someday of how it feels to give away something that you took great walking to every corner of this room and doing some mischief.

18th April was when I had got them.

I do need to shift to another house in order to have Ziel and that would cost me huge money, which I do not have.

I tried persuading him in all means. He is just money loving creature.care of. I miss her since morning. My room is silent and all I can see is her visuals 

There was another puppy opposite to my house. As the tenants are working, they are shifting to a new place in order to keep the puppy.

Money loving humans are more in number than animal loving ones. And it's a shame. A small number of people think about animals. I'm blessed for having parents who value animals. I will someday make a change somehow. if not now.

 My journey with Ziel was till this day. I gave her life and I am sure my friend is gonna take very good care. I believe in whatever happens is for good. I will take that into consideration and lead ahead.

Yes  dear son your journey with ziel was up to this point. We parents are very proud of you. But we need not be judgmental on others. The whole story says you saved the lives of two little babies thrown to die. May be similar responsibility is again waiting you. We are very happy that you are so considerate even if a street dog has bitten you this week for and you are on vaccine. Sure money is an important factor and you and all young people reading this must build a career, earn good amount to serve better, for many noble causes.   

Four poems of Sayam Suraj.

SOMETIMES.
Sometimes you sleep on a bed of roses.
Sometimes you walk on a floor of thorns.
Sometimes you bathe in the cold rain water.
Sometimes you wither under the heat of the sun.
Sometimes you live in the momentary present.
Sometimes you run down your memory lanes.
Sometimes you foresee the nearby tomorrow,
Sometimes you leap into the future of souls.

Life is so uncertain;
A Layer beneath the layer,
A puzzle, a labyrinth of eternity.
Sometimes it takes a toll on you,
Churns you down to your core.
But sometimes,
You become the rider; bold and magnanimous.
And your life becomes the horse.

TEMPLE OF SILENCE.

(An instant poem written inside lotus temple, Delhi) A thought and I can hear my mind aloud.
A shout from within,
Beautifully loud.

In between, surrounded;
I sit here within the deafening muteness.
On these marbled wooden legs,
This auspicious numbness!
This chaos of ecstatic emptiness!

Gathered around nothing,
For nothing,
With nothing,
In this nothingness;
I have felt whatever I have left aside.
I have left whatever I have felt inside.

And in this moment;
I am beyond prayers,
Beyond the universe,
Beyond myself,
And beyond eternity.

This temple of silence,
This serenity in the centre of violence.
And in this moment,
I am beyond the beyond.
I am at peace.

AN ODE TO REALITY(A fiction).

An everyday voice
A thought unheard
The warmth of people
Forever cold
A whisperer of patience
A chaos of crime
A void in the vastness
An unholy rhyme

I stumble upon, in my dream, screaming like the reality has lost control;
Everybody running
Everybody rapping
Everybody groping
Everybody raping
Everybody violent
Everybody silent
Everybody lie
Everybody shy

And suddenly, this woman yells;
As she yells, crying at the pitch of her gaze;
As she yells, she runs for seclusion around my vicinity.
N the man runs behind, a beautifully violent whip in hand, the man runs behind;
The whip-stained blood on her, the blood-stained whip with him.
The man runs behind, masculinity in his mind, unaware of the inhuman weakness in his soul,
The man runs behind.

Here, over here, by my side, with fear,
Here, over here, soft breathing, I hear.

And as the sun went down,
Her breathing went soft,
And her glow went dark,
And her body felt heavy,
And her man went back.

And then, with a shallow gasp of life, she left.
Yes, the woman left!
All that remained was her beautiful body covered in whip-stained blood;
All that remained were pieces of flesh, humility and dignity, scattered here and there.
And soon, the dream vanished and I vanished,
But those pieces remained there;
Scattered everywhere.

Hypnotic tide..

" Silver satin shimmer.
A chaotic mercury river.

Venomous petals covered in crimson,
flowing on the verge of treason,
dried leaves have come alive,
Water rampaging with hypnotic tide,
Keep flowing; comes an unholy edge;
a heroic sledge on that unholy edge,
Scars on rocks smoothed by the fall,
Brutality hibernates by the water hedge.

Rage;
as fierce as a Viking's gaze.
Rage;
Waits by the fall with an axe ablaze.

Silver satin shiver.
The rise of mercury, the fall of the river."

ପ୍ରେମର ଜୀବନୀ

ପ୍ରେମର ଜୀବନୀ 
  (I have written a very long story of nearly 12000 words, as it is meant for a magazine that needs unpublished stories, I keep it for that purpose. Trying it in Odia.)

ପୁରୁଣା ଦିନର ମଧୁରତା ସେବେ’ବି କେତେକାଂଶରେ ଉପଲବ୍ଧ ଥାଏ। ବିଚିତ୍ରତା ଏହିଯେ, ମହାଭାରତର ବିପରୀତ ରୀତିରେ, ଦୀପକର ବାପା କୃଷ୍ନ ଥିଲେ ଦରିଦ୍ର, ସ୍ୱଳ୍ପ ଶିକ୍ଷିତ। ତାଂକର ସେମିତି କିଛି ଉଚ୍ଚାକାଂକ୍ଷା ନଥିଲା ଓ ସେ ନିଜର ପିଲାଦିନର ସାଥି, ଗ୍ରାମର ସର୍ବାଧିକ ବିତ୍ତଶାଳୀ ସୁଦାମାଂକ ପାଖରେ ମାଳି କାମ କରୁଥାଂତି। ଅତି ସୁଂଦର ଏକ ବଗିଚା ଗ୍ରାମର ଶୋଭା ବର୍ଦ୍ଧନ କରିଥାଏ। ବଂଧୁତାର ପ୍ରେରଣାରେ ସୁଦମା ଅନୁଗ୍ରହ କରିବା ପାଇଁ ନିରଂତର ପ୍ରଚେଷ୍ଟିତ ଥାଆଂତି କିଂତୁ କୃଷ୍ନ ସେ ସୁଯୋଗ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ସଂକୁଚିତ ବୋଧ କରଂତି। ସେ, ବାସ୍ ତାଂକ କାମରେ ଖୁସି ଥାଆଂତି। ସେ ଜାଣିଥାଂତି ଲୋଭର ବଶବର୍ତ୍ତୀ ହେଲେ ଦିନେ ନା ଦିନେ ବଂଧୁତା ଉଣା ହେବ। ଏହି ଉଚ୍ଚା ନୀଚ୍ଚାର ପ୍ରଭେଦ ସତ୍ୱେ ସେମାନେ ସମୟ ବାହାରକରି ସାଥିରେ ବୁଲିଯିବା, ଭୋଜି କରିବା, ମାଛ ମରିବା ଓ ପୂଜାପାଠ କରିବାରେ ବେଶ୍ ଆନଂଦ ପାଆଂତି। ପର୍ବ ପର୍ବାଣୀରେ ସାଥିରେ ବସି ଖାଆଂତି। ଏକ ଗ୍ରାମ ପରିବେଶରେ ଏପ୍ରକାର ଚଳଣୀ ସେ ସମୟରେ ଅତ୍ୟଂତ ସ୍ୱଭାବିକ ଥିଲା, ଏବେ ମଧ୍ୟ ଅଛି। କୃଷ୍ନଂକ  ଛଅ ଜଣ ସଂତାନଂକ ମଧ୍ୟରେ କନିଷ୍ଠତମ ଦୀପକ, ବାରମମ୍ବାର ବାପାଂକ ସାଥିରେ ସୁଦାମା କାକାଂକ ଘରକୁ ଯାଏ, ଯଦିଓ କକା ଖୁଡିଂକର ଏକମାତ୍ର କନ୍ୟା ମୀରା’ର ବ୍ୟବହାର ତା ପ୍ରତି ଥାଏ ବହୁତ ଋକ୍ଷ । କକା ଖୁଡୀ କିଂତୁ ଖୁସି ହୁଅଂତି। ମୀରା’ର ସ୍ୱଭାବ କାରଣରୁ ତାକୁ କେହି ସାଥି କରୁନଥାଂତି, ଦୀପକ ତା’ପାଇଁଏକ ମାତ୍ର ସାଥି।  ପରିବାର’ର ସାନ ପୁଅ ଦୀପକ ବାପା,ମାଆ, ଭୋଉଣୀ, ଭାଇ ଏବଂ ଏହି କକା ଖୁଡୀଂକ ଠାରୁ ଯେତେ ସ୍ନେହ ପାଅଂତି, ସେ ତୁଳନାରେ ମୀରାର ଅଝଟ ଓ ରାଗଋଷା ଲାଗେ ଅତି ସାମାନ୍ୟ। ବରଂ ସେଠରେ ମିଳୁଥିବା ଅନେକ ଖେଳନା, ଅନ୍ନ ବ୍ୟଂଜନ ଓ କକା ଖୁଡୀଂକର ଆଦର ତାର ପିଲା ମନକୁ ଆକୃଷ୍ଟ କରେ। ସେ ଭାବେ, ସେ ନିଜେ ଯେମିତି ନିଜ ଭାଇ ଭୋ ଉଣୀଂକ ପାଖରେ ଅଳି ଅର୍ଦ୍ଦଳି କରୁଛି ଓ ସେମାନେ ସହୁଛ୍ଂତି ସେହିପରି ଏ ମୀରା ପାଖରେ ତା ବ୍ୟତୀତ କିଏ ଅଛିଯେ ଅଭିମାନ କରିବାକୁ। ମୀରା’ର ଯାବତୀୟ ଦାବି ଯଥା କଂକି ପ୍ରଜାପତି ଧରି ଆଣିବା, ଆମ୍ବ ପିଜୁଳି ତୋଳି ଆଣିବା, କାଗଜର ଖେଳନା, ତାଳପତ୍ରର ଚକ୍ରି ଓ ପେଏଁକାଳି ତିଆରି କରିବା, ନାନା ଜାତି ରଂଗୀନଫୁଲ ତୋଳି ଆଣି ମାଳ ବନାଇବା, ଗଭାରେ ସଜାଇବା, ଏ ସମସ୍ତ କାମ, ଦୀପକ ଏ ସୁଂଦର ଟିକି ପରୀଟି ପାଇଁ କରିଚାଲେ।

ସତେ ଅବା ବୁଢୀମା କାହଣୀର କେଉଁ ଏକ ଜେମା ଓ ମାଳି ପୁତ୍ରର ସ୍ୱଭାବିକ ଗଳ୍ପ।

ବିଭାହର ଅନେକ ବର୍ଷ ପରେ ମୀରାର ଜନ୍ମ । ମାଆଂକର ଆର୍ ଏଚ ରକ୍ତଗ୍ରୁପ ଓ ମୀରାର ଗ୍ରୁପ୍ର ମଧ୍ୟର ବିଷମତା ଦୃଷ୍ଟିରୁ  ସୃଷ୍ଟ ଜଟିଳତା ପରବର୍ତ୍ତି ଗର୍ଭର ପ୍ରତିବଂଧକ ସାଜିଥାଏ। ଏହାର ଚିକିତ୍ସା ହୋଇ ପରିଥାଂତା ଯଦି ମୀରାର ଜଂମ ପରେ ମାଆଂକୁ ଏକ ଇଂଜେକ୍ସନ ଦିଆ ଯାଇଥାଂତା। ଆବଶ୍ୟକ ଇଂଜେକ୍ସନର ଉଚ୍ଚମୂଲ୍ୟ ପାଇଁ ସକ୍ଷମତା ଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ତାହା ସହଜରେ ମିଳୁନଥିଲା । ମୀରାର ଦାବି ଏକ ଭାଇ ଅବା ଭଉଣୀପାଇଁ ପୁରଣ ହୋଇପାରିଲା ନାହିଁ। ଏ ଅଭାବ ଦୀପକ ଆଂଶିକ ପୁରଣ କରୁଥାଏ।

ନିଜେ ମୀରା’ବି ଅନେକ ପ୍ରଚେଷ୍ଟା ଓ ଚିକିତ୍ସା ପରେ ଗର୍ଭସ୍ଥ ହୋଇଥିଲା। ଲୋକେ କହଂତି, ଇଶ୍ୱର ଏହି ବହୁଜନ ହିତାୟ ଦମ୍ପତିଂକ ଅଚଳ ଭକ୍ତିରେ ସଂତୁଷ୍ଟ ହୋଇ କନ୍ୟାରତ୍ନଟିଏ ଦେଲେ।

ଆଉ କେହି କେହି କହଂତି ସେସବୁ ମିଥ୍ୟା, ଦୁହେଁ କଲିକତା ଯାଇ ତେଷ୍ଟ ଟ୍ୟୁବ ବେବି କରିଛଂତି। ଏ ସମ୍ପର୍କରେ କାହାରକିଛି ଧାରଣା ନଥିଲେବି ଲୋକେ ଖବର କାଗଜରୁ ଜାଣୁଥିଲେ ଏମିତି ଚିକିତ୍ସା ଅଛି ଏବଂ କଲିକତାରେ ଅଛି। ସେ ଯାହାବି ହେଉ ସମସ୍ତଂକର ଏଥିପାଇଁ ଆନଂଦିତ ହୋଇଥିଲେ।

ମୀରାର ଉଗ୍ର ସ୍ୱଭାବ ପାଇଁ ସମସ୍ତେ ଚିଂତିତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ଛୋଟ ପିଲା ବଡ ହେଲେ ବଦଳି ଯିବ ଏ ଅଶା ସଭିଏଁ  କରୁଥାଂତି।

ଦୀପକ ଠାରୁ ଅଢେଇ ବର୍ଷ ସାନ ଏହି ଟିକି ପରୀଟିକୁ, ନଦେଖିଲେ ସେ ଯେତିକି ବିକଳ ହୁଏ ତାହାଠାରୁ କେତେଗୁଣ ଅଧିକ ସଂତପ୍ତ ହୁଏ ଝିଅଟି। ଅଝଟିଆ ବିକଳତାକୁ ବେଶ ଉପଭୋଗ କର୍ଂତି ସେଠାକାର ବୟସ୍କ କର୍ମଚାରୀ ତଥା ପିତା ମାତା।ଦୀପକ ତାର ପୀଉସୀ ଝୁମାଅପା ଭଳି ଖୁବ୍ ମେଧାବୀ । ଝୁମାଅପା ସେ ଅପାଠୁଆ ପରିବାରରେ ଥିଲା ବ୍ୟତିକ୍ରମ, ଘରୋଇ ଉଦ୍ୟମରେ ପରୀକ୍ଷା ଦେଇ ସେ ଏମ୍ ଏ ପାଶ କରିଥାଆଂତି ଓ ଗ୍ରାମରେ ନବ ଗଠିତ ଉଚ୍ଚ ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ସବୁ ଶିକ୍ଷକଂକ ପରି ନଗଣ୍ୟ ବେତନରେ ଶିକ୍ଷାଦାନ କରନ୍ତି।

ଦୀପକର ଦୁଇ ଭୋଉଣୀ ବିଭା ହୋଇ ସାରିଥନ୍ତି। ଉଚ୍ଚ ଶିକ୍ଷିତା ଝୁମା ଅପା ଆପାତତଃ ଚିରକୁମାରୀ ରହିବା ସମସ୍ତେ ଗ୍ରହଣ କରି ନେଇ ଥାଆଂତି। ତାଂକ ପାଠୁଆପଣ ଓ ଚାକିରୀ ସେ ସମୟରେ ତାଂକ ବିବାହର ପରିପନ୍ଥୀ ସାଜିଥାଏ। ସେ ଦୀପକକୁ ପୁତ୍ରବତ୍ ସ୍ନେହ କରୁଥାଂତି ଓ ତାର ମେଧାର ବିକାଶ ପାଇଁ ସର୍ବ ପ୍ରକାର ଯତ୍ନ ନେଉଥାନ୍ତି।

ସମୟର ଗତି ବଦଳିଯାଏ । ଭାଗ୍ୟର ବୀପରିତ କାଳ ଅଚାନକ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ । ଦୂର ମୟୂରଭଂଜ ଜିଲାର କୀଚେକେଶ୍ୱରୀ ମଂଦିର ଦର୍ଶନରୁ ଫେରିଲା ସମୟରେ ଏକ ମର୍ମନ୍ତୁଦ ସଡକ ଦୁର୍ଘଟଣାରେ ମୀରାର ମା ଓ ଦୀପକର ବାପା ପ୍ରାଣ ହରାନ୍ତି ଅଥଚ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତେ ନିରାପଦ ରୁହନ୍ତି।

ଗ୍ରାମରେ ଖେଳିରହେ ଏକ ଶୋକାକୁଳ ନିରବତା ବେଶ୍ କେତେଦିନ। ସେହି ବାଲ୍ୟକାଳରେ ଓ ଅତି ଦୁଃଖ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ଦୀପକ ବୁଝିପାରେ ଗ୍ରାମଟି ଯେମିତି ଏକ ବଡ ପରିବାର ଏବଂ ସମସ୍ତେ ତାଂକର ଦୁଃଖ ଲାଘବ କରୁଛଂତି। ଆଉ ମଧ୍ୟ ସେ ବୁଝିପାରେ ଯେ, ଜଣେ ସାଥିର ଦୁଃଖ ଲାଘବ କରିବାରେ ବ୍ରତୀ ହେଲେ ଆପଣାର କଷ୍ଟ ମଧ୍ୟ ଉଣା ହୋଇଥାଏ। ଯଦିଓ ଏ କଥା ବ୍ୟକ୍ତ କରିବାରେ ସେ ସକ୍ଷମ ହୁଏ ନାହିଁ ତେବେ ଅନୁଭବ କରେ ଓ ଆକ୍ଷିର ଲୁହ ପୋଛି ମୁହଁରେ ହସ ଫୁଟାଏ। ତା ନିଜର କିଂତୁ ତା ଅପେକ୍ଷା ଅଧିକ ତା ଅଂତରର ଗେଲ୍ହା ମୀରାର।  ଗୋଟିଏ ପରିବାର ରୋଜଗାରିଆ ମଣିଷ ଓ ଆଉ ଏକ ପରିବାରର ପାଦ ତଳର ପୃଥିବୀ ହଜି ଯାଇଥିଲେ। ଏହି ପରିପ୍ରେକ୍ଷୀରେ ଉଭୟ ପରିବାର ପରସ୍ପର ସହଯୋଗ କରିବା ସ୍ୱଭାବିକ ଥିଲା। ମୀରା କେବଳ ଅପାଂକୁ ଛାଡିଦେଲେ କାହାରି କଥା ଶୁଣୁ ନଥିଲା। ବୋଧହୁଏ ଦୀପକ ପ୍ରତି ଅପାଂକର ଯେଉଁ ମାତୃବତ କରୁଣା ମୀରା ଅନୁଭବ କରେ ତାହା କେତେକାଂଶରେ ତାକୁ ଅନୁପ୍ରାଣୀତ କରେ। ଅପା ମଧ୍ୟ ଏହି ଅଝଟିଆ ହତଭାଗିନୀ ଟିକି ଝିଅଟିର ଯତ୍ନ ନେବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱଭାବିକ ମନେହୁଏ।

ପ୍ରତିବର୍ଷ ରକ୍ଷାବଂଧନ ଦିନ ଅପା ତାଂକ ନିଜ ଭାଇ କୃଷ୍ନଂକ ହାତରେରାକ୍ଷୀ ବାଂଧିବା ସହ ଭଗ୍ନୀହିନ ସୁଦାମାଂକୁ ମଧ୍ୟ ଅନୁରୁପ ଭୋଉଣୀର ମମତାରେ ରାକ୍ଷୀ ପିଂଧାଉଥିଲେ। ଠିକ୍ ସେହିପରି ମୀରା ମଧ୍ୟ ଦୀପକ୍କୁ ଏହି ଶ୍ରଦ୍ଧାର ବଂଧନରେ ବାଂଧୁଥାଏ ତାର ହେତୁ ହେବା ଦିନରୁ। ଭାଇ ମାନଂକର ଏହ ଯେପରି ଭୋଉଣୀ ମାନଂକୁ ସର୍ବକାଳ ନିର୍ଭୟ ଦେବାର ଏକ ବ୍ରତ। ଭାଇତ ଚାଲିଗଲେ। ଏଣିକି ଭାଇ ବଦଳିଆ ଏହି ସୁଦାମା ଭାଇଂକର ଯାବତୀୟ ଘରକାର୍ଯ୍ୟର ଯତ୍ନ ଓ ତାଂକ ଶିଶୁକନ୍ୟାର ଘରୋଇ ଶିକ୍ଷକ ଦାୟୀତ୍ୱ ନେଇ ପ୍ରତିବଦଳରେ କିଛି ପାରିଶ୍ରମିକ ନେଲେ ଦୀପକର ପରିବାର ଉପକୃତ ହୁଅନ୍ତି। ଏଥିରେ କୌଣସି ଅସ୍ୱଭାବିକତା ବାରି ହୁଏ ନାହିଁ।

ଦୀପକ ଆଉ ଅପା ଏଣିକି ସକାଳ ଛଅରୁ ରାତିରେ ମୀରା ତା ଅକର୍ମଣ୍ୟ ଜେଜେମା କୋଳରେ ଶୋଇଲା ପର୍ଯ୍ୟ୍ଂତ ତା ସହ ରହନ୍ତି। ସାଥିରେ ପଢଂତି, ଗ୍ରାମର ସ୍କୁଲ ପୁଂଜକୁ ଯାଆନ୍ତି, ସାଥିରେ ଖାଆନ୍ତି, ଖେଳନ୍ତି ଓ ଗପ ଶୁଣନ୍ତି।

ତେବେ ଏହାଥିଲା ଏକ ଅସ୍ଥାୟୀ ବ୍ୟବସ୍ଥା। ଏକ ବର୍ଷର ପାରମ୍ପରିକ ଶୋକ ସମାପନ ଉତ୍ତାରେ ଗ୍ରାମର ମୂଖିଆ ଓ ବଯସ୍କ ମାନେ ସୁଦାମାଂକୁ ଦ୍ୱିତୀୟ ପକ୍ଷ ପାଣିଗ୍ରହଣ ପାଇଁ ପ୍ରବର୍ତ୍ତାଇଲେ। ବାପା ଓ ଝିଅଂକ ବ୍ୟତୀତ ସମସ୍ତଣ୍କ ପାଇଁ ମନେହେଲା ଏହା ଏକ ସ୍ୱଭାବିକ ତଥା ଯୁକ୍ତିଯୁକ୍ତ ଚିଂତାଧାରା। ଆଉ ପ୍ରାୟ ବର୍ଷେଯିବା ପରେ ସୁଦାମା ମଧ୍ୟ ଏଥିପାଇଁ ଆପାତତଃ ରାଜି ହେବା ବୋଧହେଲା। କିଂତୁ ମୀରା ସଦା ସର୍ବଦା ତା ଜେଜେ ମାଆଂକ ଏ ସମ୍ପର୍କୀୟ ସାମାନ୍ୟ ଆଲୋଚନାର ଆଭାସ ପାଇଲେ ଭୟଂକର ଭାବେ ଉତକ୍ଷିପ୍ତ ହେବା ସହ ବିଶାଦଗ୍ରସ୍ତ ହେଉଥିଲା। ଏଣୁ ଏହା ଆଗେଇବାର ଅବକାଶ ନଥିଲା।

ଜେଜେମା ଓ ନାତୁଣୀଂକ ମଧ୍ୟରେ ଏଥିପାଇଁ ଅନେକ ସମୟରେ ଅପଡ ହେଉଥିଲା।

ଏମିତି ଆଉ ବରଷେ ମାଡିଗଲା । ଦିନେ ଜେଜେମା ଗାରୁ ଗାରୁ ହୋଇ କହୁଥାଏ ଓ ମୀରାକୁ ବୁଝାଉ ଥାଏ, “ତୋର କଣ ମାଆ ଦରକାର ନାହିଁ। କୂଳ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଭାଇଟିଏ ଦରକାର ନାହିଁ!”

ମୀରା କ୍ରୋଧରେ ହିତାହିତ ଜ୍ନାନ ହରାଇ କହିଲା, “ମୋର ମାଆ କଣ ନାହିଁକି, ଅପା ମୋର ମାଆ ନୁହେଁକି?” ସେ ଯାହା କହିଲା ପ୍ରକୃତରେ ତାହା ସେ ଅଂତରରେ ଭାବୁନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସାରା ଗ୍ରାମରେ  ଯେମିତି ଏହାର ପ୍ରତିଧ୍ୱନୀ ଶୁଣାଗଲା। ବୁଢା ବୁଢୀ ମାନେ କହିଲେ, “ହଜିଲା ବଳଦ ଖୋଜିଲା ଠାଇଁ”।

ହଠାତ ଏକ ତତ୍ପରତା ଖେଳିଗଲା।

ଅପାଂକୁ ଏହା ଅତ୍ୟଂତ ଅପ୍ରିତିକର ପରିସ୍ଥିତିରେ ପକାଇଲେ ମଧ୍ୟ ସେଦିନ ଠାରୁ ମୀରା ଅପାଂକୁ ମାତୃବତ ବ୍ୟବହାର କରିବା ସହ ମାଆ ମାଆ ଡାକିଲା। ସେ ଡାକର ଥିଲା ଏକ ସମ୍ମୋହନ ଶକ୍ତି। ସେ ସମ୍ମୋହାନ ଅପାଂକ ମାନସିକ ଉଦ୍ବେଳନକୁ ସର୍ବ ସମ୍ମୂସମ୍ମୂଖରେ ଯେତିକି ବଢାଉଥିଲା ଏକାଂତରେ ସେତିକି ଲାଘବ କରୁଥିଲା।

ଲୋକେ ଏହି ପ୍ରସ୍ତାବକୁ ଆଗେଇନେଲେ । ରକ୍ଷାବଂଧନର ଏକ ମହତ ସମ୍ପର୍କର ସ୍ଥାନ ମାତୃତ୍ୱର ଦାୟୀତ୍ୱକୁ ରୂପାଂତରିତ ହେଲା।  ଅପା, ଦେଇପିଣ୍ଡିରେ ମୀରାର ପ୍ରକୃତ ମାଆ ସମେତ ବିଗତ ଚଉଦ ପୁରୁଷ ପିତ୍ରୁପକ୍ଷଂକୁ ଅନ୍ନ ବାଢିଦେଇ, ସବୁଦିନ ପାଇଁ ମୀରାକୁ ତାଂକ ପଣତ କାନୀରେ ସର୍ବସୁରକ୍ଷାରେ ଘୋଡାଇ ପକାଇଲେ।

ଚେସ୍ ବୋର୍ଡ୍ର ରଜା ରାଣୀମାନଂକ ପୁନଃ ସଜ୍ଜୀକରଣକୁ ସାରା ଗ୍ରାମବାସୀ ବେଶ ଏକ ହର୍ଷପୂର୍ଣ ଗମ୍ଭୀରତାରେ ଗ୍ରହଣକଲେ।

ନୂଆ ସମ୍ପର୍କ ଯୋଡି ହୋଇଗଲା, ମୀରା ଏବେ ଦୀପକର ପିଉସୀ, ଝୁମା ଅପାର ଝିଅ, ଏଣୁ ଭୋଉଣୀ, କଜିନ୍ ସିଷ୍ଟର୍ । ତାହା ପୁଣି ସାବତ । ସାବତ କଜିନ୍, ଦୀପକକୁ ହସ ଲାଗିଲା, ମନେ ମନେ ପୁଣି କହିଲା ପିଉସୀ ଅପାର ସାବତ ଝିଅ ଭୋଉଣୀ। ସବୁ ଅଡୁଆ ତଡୁଆ ଲାଗିଲା। ହଁ ଏ କେଉଁ ନୂଆ ସମ୍ପର୍କ, ଆଗରୁବି ତ ସେ ଡାକେ, ” ଦୀପକ ଭାଇ, ମୋର ତମ ସହ କଟି”। ଦୀପକ ଫିକ୍କକିନା ହସି ଦେଲା। କେହି ତାକୁ ଦେଖିନଥିଲେ ସେ ଚତୁର୍ଦିଗକୁ ଚାହିଁ ନିଶ୍ଚିତ ହେଲା।

ଏଣିକି ଦୀପକ ସଟଲ ଗାଡିଭଳି ସକାଳେ ଅପାଘରେ ହାଜର ହୁଏ ଓ ରାତ୍ରୀ ଭୋଜନ ପରେ ଘରକୁ ଫେରେ।

ଦୀପକ ଏବେ ହାଇସ୍କୁଲର ଛାତ୍ର ଯେଉଁଠି ଅପା ଜନସାଧାରଣଂକ ଦାନରୁ ମିଳୁଥିବା ଅର୍ଥର ଏକ ସମାନ୍ୟ ଭାଗ ବେତନ ପାଆଂତି। ମୀରା ଘରୁ ଆଗେ ଯାହା ମିଳୁଥିଲା ତାହାତ ସ୍ୱଭାବିକ ଭାବେ ବଂଦ ହେଲା, ଦୀପକ ଘରର

ଦାରିଦ୍ର୍ୟତା ଏବେ ଅନାହାର ଅବସ୍ଥାକୁ ଅବନତ ହେଲା। ବଡ ଭୋଉଣୀ ଦୁଇଜଣ ତାଂକ ମଜୁରୀଆ ସ୍ୱାମୀ ମାନଂକ ସହ କଲିକତାରେ ରହୁଥିଲେ, ଘରକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା ତାଂକ ପକ୍ଷେ ସମ୍ଭବ ନଥିଲା। କ୍ରମରେ ତୃତୀୟ ଓ ଚତୁର୍ଥ ଭଗ୍ନୀ ଦ୍ୱୟ ପଢାରେ ଡୋରୀ ବାଂଧି, ଗାଁଆର ଛୋଟ ମୋଟ ସିଲାଇ କାମ କରୁଥିଲେ, ସମୁଦ୍ରକୁ ଶଂଖେ ରୋଜଗାର କରୁଥିଲେ । ସେବେଳର ଚଳନୀ ହିସାବରେ ଝିଅ ମାନେ ବେଶି ହେଲେ ଶୋହଳ ବର୍ଷ ବୟସରେ ସେ ଅଂଚଳରେ ବାହା ହୋଇ ଯାଉଥିଲେ, ଯଦିଓ ଏହା ସରକାରୀ ନିୟମର ପରିପଂଥି ଥିଲା। ଦୁଇ ବଡ ଦେଇ ମାନଂକ ବୟସ ଯଥାକ୍ରମେ ଅଠର ଓ କୋଡିଏ ହୋଇ ଯାଇଥାଏ କିଂତୁ ସେମାନଂକ ବାହାଘର କଥା ସାମ୍ପ୍ରତିକ ଅନାଟନ ମଧ୍ୟରେ ଚିଂତା କରାଯାଇ ପାରୁନଥାଏ।

ଏକମାତ୍ର ବଡଭାଇ, ବୟସ ଯାହାର ଶୋହଳ, ପଢାରେ ଡୋରୀବାଂଧି, ଅଣ୍ଟାରେ ଗାମୁଛା ଭିଡି, ସ୍ୱଳ୍ପ କିଛି ପୈତୃକ ଜମିକୁ ଭାଗଚାଷରୁ ଫେରାଇ ଆଣି ନିଜେ ଚାଷ କରିବା ଅରମ୍ଭ କଲା । ଉଦ୍ୱେଶ୍ୟ ଚାଉଳ ବର୍ଷମୁଣ୍ଡ ପାଇବ। ଆହୁରି ମଧ୍ୟ ସମୟ ପାଇଲେ ଫେରିବାଲା ପ୍ରକାରେ ଗ୍ରାମରେ କିଛି ଛୋଟ ମୋଟ ବେପାର କରେ।

ଆଉ ଦୀପକ୍, ପିଂଗ ପଂଗ ବଲ ଭଳି ଅପା ଘରୁ ନିଜ ଘରକୁ ଯାଉଥାଏ, ସ୍ୱଛଳତା ଏବଂ ନିଃସ୍ୱ ଅବସ୍ଥା ମଧ୍ୟରେ ନିତି ପ୍ରତିଦିନ ଏକ ସମୀକରଣ କରୁଥାଏ, ମାତ୍ର ଦୁଇ ଫର୍ଲଂଗ ବ୍ୟବଧାନରେ, ଏକ ଛୋଟିଆ ଗ୍ରାମ ମଧ୍ୟରେ।

ଇଂଦ୍ରଧନୁ ଦେଖି ଦୌଡିବା, କଂକି ଧରିଆଣି ମୀରା ହାତରେ ଧରାଇବା ବୟସ ଆଉ ତାର ନଥିଲା। ଇଂଦ୍ରଧନୁ ଅବା ପ୍ରଜାପତିଂକୁ ସେ ଏବେ ଭିନ୍ନ ପୁଲକରେ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲା। ସେ ଏବେ ଲାଜ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲା ମୀରା ଗଭାରେ ସଜାଇବା ପାଇଁ ଫୁଲ ତୋଳିବାକୁ, ଯଦିଓ ପ୍ରତି ସକାଳର ପୂଜାଫୁଲ ସଂଗ୍ରହ କରିବା ତାର କାମ ଥିଲା। ସେ ଫୁଲ ମଧ୍ୟରେ ମୀରାପାଇଁ ଫୁଲ ନୂଆ ସରାଗରେ ରଖୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ଚାହୁଁଥିଲା ନା ମୀରା ନା ତା ଅପା ଏ କଥା କେବେ ଜାଣି ପାରଂତୁ। ନାନାଦି ପରସ୍ପର ବିରୋଧି ଭାବନା ତା କିଶୋର ମନକୁ ଚଳ ଚଂଚଳ କରୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଦାରିଦ୍ର୍ୟର ସାମାଜିକ ଆକୃତିକୁ ବାସ୍ତବ ବିଚାରରେ ଆକଳନ କରି ଯାବତୀୟ ଭାବପ୍ରବଣତାକୁ ଏକ କ୍ଷୁଦ୍ର ବଳୟ ମଧ୍ୟରେ ଆବଦ୍ଧ କରିବାରେ ସେ ବେଶ ସକ୍ଷମ ହେଉଠିଲା। ଲଜ୍ଜାବୋଧ, ସାମଜିକ ମୂଲ୍ୟବୋଧତା, ଶିକ୍ଷା ପ୍ରତି ଆଗ୍ରହ, ବୈଜ୍ଂୟାନିକ ଗଳ୍ପ ପଢା ଏମିତି ନାନାଦି ନୂଆସାଥି ତକୁ ଶୃଂଖଳିତ କରୁଥାଂତି। ସେ ନିଜକୁ ଚିହ୍ନିବା, ଉଂକି ଉଠୁଥିବା ନାନା ଜଟିଳ ପ୍ରଶ୍ନର ସ୍ୱୟଂ ନିର୍ବାଚିତ ଉତ୍ତର ଖୋଜିବା, ସ୍କୁଲ୍ର ପାଠାଗାରରେ ଉପଲବ୍ଧ ଯତ୍କିଂଚିତ ପୁସ୍ତକ ପଠନ କରିବା, ଖବର କାଗଜରୁ ନାନା ତଥ୍ୟ ମନେ ରଖିବା ଏମିତି ଅନେକ ଗଠନମୁଳକ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିୟୋଜିତ ରଖି ସମସ୍ତଂକର ପ୍ରୀୟଭାଜନ ହୋଇଥିଲା । ଲୋକେ ତାଠୁ କିଛି ଅଧିକ ଆଶା କରିବା ଆରମ୍ଭ କରିଦେଇ ଥିଲେ। ଶିକ୍ଷକ ମାନେ ତାକୁ ସୁନଜରରେ ରଖୁଥିଲେ।

ଥରେ ସେ ଖବର କାଗଜରୁ ଏକ ବିଜ୍ଂଯାପନ ଦେଖିଲା । ‘ଜାତୀୟ ବିନଜ୍ଂଯାନ ତର୍କ’ ପ୍ରତିଯୋଗୀତା ପାଇଁ ଆଗ୍ରହୀ ହେଲା। ବିଜ୍ଂଯାନ ଶିକ୍ଷକ ତା ସହ ଦିନରାତି ଲାଗିପଡିଲେ, କିବା ଅସାଧ୍ୟ ! ବିଷୟବସ୍ତୁ, “ଗ୍ରେଗର ଜନ ମେଣ୍ଡେଲ୍ଂକର ଗୁଣସୂତ୍ର ତତ୍ୱ ଓ ଏହାର ବ୍ୟାପକ ପ୍ରଭାବ”। ସେ ଓ ତା ଶିକ୍ଷକଂକ ସମେତ ସାରା ଗ୍ରାମ ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଚକିତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ, ସେ ହୋଇଥିଲା ଜାତୀୟ ଚମ୍ପିୟାନ୍।

ଘଟଣାଟି ତା ପାଇଁ ଓ ଉଭୟ ପରିବାର ପାଇଁ ଆଣି ଦେଇଥିଲା ବ୍ୟାପକ ପରିବର୍ତ୍ତନ।..... କ୍ରମଶଃ   

  

   

ANYATHA MUULLYAHEENA. (Otherwise worthless) chapter one.

1980.

A boy of eight or nine followed a group of three, not related; as he witnessed them collect the leftover partially burnt firewoods from the village crematorium, tied together with a rope of animal skin. Not Yamaduts (messengers of God of death) they were. From that place called Kakudigadia (pond of cucumber), they moved on, reached the dead cow thrown on the usual place of Tumunia, surrounded by royal vultures (extinct species) and country dogs. Those moved away honoring human arrival. Team of three peeled off the skin with clinical precision of plastic surgeons. Collected some flesh as well. They were not Aghori Sadhaks (those who practice the higher school of occultism). They were the drumbeaters of the village, uninhibited to cook the forbidden dead flesh. They would tan the skin to cover their drums.
This incident happened forty year back, I was the boy, not inhibited by my liberal parents and was not under close watch. No one kept track of a child in a village. This was otherwise worthless (ଅନ୍ୟଥା ମୂଲ୍ୟହୀନ) until date, but suddenly I feel and realize, these things very powerfully shaped my subtle sensitivity.
 There is nothing heroic in presenting a real pathetic social picture of my village four decades ago.....But all pictures were not gloomy, the village was proud of the drum beaters too, as they were one of the best country band in nearby areas.
It was the third and last day of rajaparba (the monsoon festival) in the afternoon boys and young men, all of them were playing bagudi (kabadi). On their demand, the drumbeaters were playing their band free of cost; after all it was a village function. They were not allowed to play with them, they didn`t mind, rather they were enjoying their participation in their own way. The playground was very huge. Tendu tree the last specimen of the lost forest was at its extreme west where ends the village. All the girls of the village passed the field with their most color full festive wears to see off raja for a year, under that tree.
I sincerely wished at least one of the drum’s man played Kabadi, not that I was a social activist to fight un-touchability but I should get a chance to beat his vacated drum with a child’s enthusiasm. In a similar situation, a year back I tried to play a sword on the stage as the wounded and defeated character dropped it on the open stage drama by one Opera group called Kamudei opera of village Sahagan. People laughed at that and talked about, “Who is that kid, is it Rabi?”  I was as delighted as embarrassed.

 With all the complex social issues, people stayed in ambience. The issue not yet settled.

  Now also I cannot beat their drum and they cannot enter the Sanctum Sanctorum of Lord Jagannath even if they are believers.

If Raja festival came at the arrival of monsoon ending the summer on the day of fourteenth June the beginning of rainy season , two months back on the day fourteenth April our new year started with arrangement of the festival of mixed fruit shake chief ingredient being Bella fruit. It was the day of  Pana (fruit shake) Sankranti,Meaningful end of spring season.  On April fourteenth the drumbeaters gathered on Maa baseli`s place of worship in the center of village, their men wore deep black colored lehengas, heaviest possible robe, stored for years, needed no blouse but were covered with garlands of china rose .With heavy ghungurus (jingle bells) on ankles and belts from which bells hung as pendants. The sound attracted me on my mother’s lap. They drank the most toxic vanga pana and country liquor in plenty, pierced the outer skin of both arms with dampanas (thick needles used for stitching paddy sacks), through the skin entered thread of thickness of a Brahmin`s sacred-threads. They danced back and forth in series allowing blood of everyone soaking the two parallel threads, and their women went on applying turmeric water to the wound. The leader with the antique attire was dancing. Elders said Maa baseli entered his body being pleased on him he was then a divine Kalishi who could tell the fate of the village and if any danger then what is the escape route. I was about to vomit, can`t remember out of fear or pain or the smell. My mother offered pranam and told me to pay pranam (salute) as she did so.

 I was not the doctor to think infection but it pained my sensitivity. A drumbeater at the bottom of the society, upgraded to a God whom elders can salute, it amused me. It only happens in my country’s pure villages.

ଉତ୍କଳ ଦିବସର ପରେ, ଏକ ଗର୍ବ କରିବା ଭଳି ପ୍ରବଂଧଟିଏ ପଢିଲି । 'ଦଶ ପ୍ରତିଶତ ପ୍ରେରଣା, ନବେ ପ୍ରତିଶତ ଖଟଣି' ।

ଉତ୍କଳ ଦିବସର ପରେ, ଏକ ଗର୍ବ କରିବା ଭଳି ପ୍ରବଂଧଟିଏ ପଢିଲି ।

ଦଶ ପ୍ରତିଶତ ପ୍ରେରଣା, ନବେ ପ୍ରତିଶତ ଖଟଣି; ମାନନୀୟ ଶ୍ରୀ ଜଗନ୍ନାଥ ପ୍ରସାଦ ଦାସ ମହାଶୟଂକ ଏହି ପ୍ରବଂଧଟି‘ସମ୍ବାଦ’ ମାଧ୍ୟମରେ ପାଠକଲି। ରେଳଗାଡିରେ ଯାତ୍ରା କାଳରେ ଏହି ଓଡିଆ ଦୈନିକ ସହ, ସର୍ବାଧିକ ପଠିତ ଇଂରାଜୀ ଖବର କାଗଜଟିର ସମସ୍ତ ସମ୍ପାଦକୀୟ ପୃଷ୍ଠା ମଧ୍ୟ ପଢିଲି। କେବଳ ଆଜି ନୁହେଁ ଅନେକ ଥର ଏମିତି କରିବାର ସୁଯୋଗ ମିଳେ। ନିରପେକ୍ଷ ଭାବେ କହିପାରେ ଯେ ପ୍ରାୟ ସବୁଥର କୌଣସି ଏକ ଓଡିଆ ପ୍ରବଂଧ’ହିଁ ଅଧିକ ଉଚ୍ଚମାନର ବୋଧ ହୁଏ। ଆଜି କଥାତ ନିଆରା। ଉକ୍ତ ପ୍ରବଂଧଟି ମୁଁ ପଢିଥିବା ଯତ୍କିଂଚିତ ପ୍ରବଂଧ ମାନଂକ ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ୟତମ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।

ସମ୍ବାଦ, ତା.02.04.2016.

କହିବା ବାହୁଲ୍ୟ ଆଲୋଚନାଟି ମୋ ଭଳି ଜଣେ ଅଯତ୍ନରେ ଗଳ୍ପ ଲେଖୁଥିବା ଗାଳ୍ପିକ ପାଇଁ ଯେମିତି ବେତ ପ୍ରହାର ସେମିତି ଶିକ୍ଷଣୀୟ । ଏହାର ପ୍ରତିଟି ବାକ୍ୟ ମନରେ ଅପାର ଶ୍ରଦ୍ଧା ସୃଷ୍ଟି କରିଛି ଉଭୟ ସାହିତ୍ୟ ତଥା, ସହିତ୍ୟିକଂକ ପାଇଁ। ପ୍ରତେକ ଉଁକି ମାରୁଥିବା ପ୍ରଶ୍ନର ସମଧାନର ସୂଚନା ମଧ୍ୟ ଦେଇଛଂତି। ଯେମିତିକି, ‘ତୁମ୍ଭଂକୁ ଦିନେନାଦିନେ ଲେଖାଟିକୁ ସାରିବାକୁ ପଡିବ, ନହେଲେ ସେହିଠାରେ ଅଟକି ରହିବା ସାର ହେବ’। ଯେମିତି ଟାଗୋର ମହାଶୟ କହିଲେ, ‘ଏମିତି ସମ୍ପାଦନାରେ ଲାଖିରହିଲେ ସେ’ତ କତିପୟ କବିତା ଲେଖି ପାରିଥାଂତେ’।.

ଯେ କୌଣସି ସମାଲୋଚନାଧର୍ମୀ ଲେଖାଟି ସମାଲୋଚିତ ଦିଗ ବା ବ୍ୟକ୍ତି ପ୍ରତି ଶିକ୍ଷଣୀୟ, ଗ୍ରହଣୀୟ ହେବା ଚାହି। ଯାହା ଉକ୍ତ ରଚନାଟି ସଫଳତାର ସହ କରିଛି। ଦ୍ୱିତୀୟତଃ ଏଥିରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଅନେକ ତଥ୍ୟ ଏହାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଚ୍ଚକୋଟୀର କରିଛି। ଏମିତି ଯୁକ୍ତିଯୁକ୍ତ ମନେ ହେଉଛି ଜଣାପଡୁଛି ମହାଶୟ ସ୍ୱଭାବିକ ଏଭଳି ଲେଖିବାକୁ ବାଧ୍ୟ, ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ମୂଳକ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ଦେଖାଇବା ପାଇଁ ନୁହେଁ।

ଏହାକୁ ପଢିବା ପରେ ଯେ କୌଣସି ଲେଖକ ନିଶ୍ଚିତ ଉଣା ଅଧିକେ ସୁ ସାହିତ୍ୟ ପାଇଁ ଯତ୍ନବାନ ହେବ।

ତେବେ ମୁଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ ଏକମତ ନୁହେଁ। ସେ ମଧ୍ୟ ଲେଖିଛଂତି କଥାଟି ସମସ୍ତଂକ ପାଇଁ ସମାନ ନୁହେଁ।

 ଦୁଇଟି ଉଦାହରଣ ଦେଉଛି, ଗୋଟିଏ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ମୋ ଭଳି ଜଣେ ଅନାମଧ୍ୟେୟ ଗାଳ୍ପିକର ନିଜସ୍ୱ ଓ ଅନ୍ୟଟି ଶ୍ରୀ ମନୋଜ ଦାସ ମହାଶୟଂକର ସ୍ମୃତି’ର ପ୍ରଦୀପ ବହିରୁ।

ଗତବର୍ଷ ମକର ସଂକ୍ରାଂତିର କଥା । ମୋ କ୍ଲିନିକର ଷ୍ଟାଫ ନର୍ସ ଝିଅଟିକୁ ତା ମା ଆସି ଘରର ସମସ୍ତ ପୁଂଜି ଧରାଇ ଚାଲିଗଲା। ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୁଅମାନେ ପର୍ବରେ ମଦ ପିଇବେ ନାହିଁ । ଘଟଣାକ୍ରମ ହେଲା ଅତ୍ୟଂତ ଦୁଃଖଦାୟକ ଓ ହୃଦୟସ୍ପର୍ଷୀ। ଏହା ଅନ୍ୟତମ ବିୟୋଗାତ୍ମକ ଗଳ୍ପ ହେବାର ଦାବୀଦାର ଥିଲା। ସମ୍ବେଦନଶୀଳ ବିଷୟ ବସ୍ତୁ ହୋଇଥିବାରୁ ଏବଂ ମଦର ନିତି ପ୍ରତିଦିନର କରୁଣ ପରିଣତି ବର୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି ଡାକ୍ତର ହିସାବରେ ଅନୁଭବ କରୁଥିବାରୁ, ଗଳ୍ପଟି ମୁଁ ମନଛୁଇଁଲା ଭଳି କେଇ ଘଣ୍ଟା ମଧ୍ୟରେ ଲେଖି ପରିଥାଂତି। ମୁଁ ଅତ୍ୟଂତ କାର୍ଯ୍ୟ ବ୍ୟସ୍ତ ରହିଲି ପରବର୍ତ୍ତୀ ଏକ ସପ୍ତାହ, ଯାହା ଭାବନାଟିର ଆୟୂଷ ଅପେକ୍ଷା ଅଧିକ ଥିଲା।

ଆଜି ମଧ୍ୟ ସେ ଘଟଣାଟି ମନେ ଅଛି, କିଂତୁ ସେ ଦଶ ପ୍ରତିଶତ ପ୍ରେରଣା ନାହିଁ। ନବେ ପ୍ରତିଶତ ଖଟଣିକୁ ଶତ ପ୍ରତିଶତ କଲେବି, ମୁଁ ଆଉ ତାହା ଲେଖି ପାରିବି ନାହିଁ। ଏଠି କଥାହେଲା ମୁଁ ନିଜକୁ ଜଣେ ବଡ ଗାଳ୍ପିକ ବୋଲି ଭାବୁନାହିଁ ଯେ ମୁଁ ଘଣ୍ଟାକରେ ଲେଖିଦେବି। ଏହା ପଛରେ ଅନେକ ବର୍ଷର ବାରମ୍ବାର ଘଟିଥିବା ଦୁଃଖଦ ଅନୁଭୁତିହିଁ ମୋର ହୋଇଥାଂତା ଏ ଗଳ୍ପର ପ୍ରାକ ସଧନା। ମୁଁ ବ୍ୟସ୍ତ ଲୋକଟିଏ ବୋଲି ଗଳ୍ପଟି ହଜିଗଲା କିଂତୁ ମୁଁ ଅନୁଭବୀ ଡାକ୍ତରଟିଏ ବୋଲି’ତ ଏ ଗଳ୍ପ ଲେଖିବା ମୋ ପକ୍ଷେ ଅଧିକ ସହଜ।

 ତେଣୁ ଏହାର ଦୁଇଟି ଦିଗ ।

     ଶ୍ରୀ ଦାସ ତାଂକ ‘ଦିଗଂତ’ ପତ୍ରୀକା ନିମିତ୍ତ ଗଳ୍ପଟିଏ ପାଇଁ ଯାଇଥାଂତି ଶ୍ରୀ ସୁରେଂଦ୍ର ମହାଂତିଂକ ପାଖକୁ, ଯେତେବେଳେ ସେ ଲୋକସଭା ନିର୍ବାଚନ ପାଇଁ ବ୍ୟସ୍ତ । ସମସ୍ତ କର୍ମୀ ମାନଂକୁ ବିଦାୟ ଦେଇ ସାରିଲାପରେ ମନୋଜଂକୁ ଅତିଥି କକ୍ଷରେ ବସାଇ ଦେଇ ତୁରଂତ ଚମତ୍କାର ଗଳ୍ପଟିଏ ଲେଖି ଆଣିଲେ। ସାର ବହୁତ ଉଚ୍ଚକରି ଲେଖିଛଂତି ଘଟଣାଟିକୁ। ଏକ ପ୍ରକାରେ କୁହାଯାଇପାରେ ସେ ଯତ୍ନରେ କାର୍ଯ୍ୟଟିକୁ କଲେ ନାହିଁ। କିଂତୁ ରାଜନୀତିରେ ସାମାଜିକ ଜୀବନରେ ରହୁଥିବା ଜଣେ ତାଂକ ପରି ଲେଖକଂକ ପାଇଁ ମୁଣ୍ଡରେ କଣ ଗଳ୍ପ ଅଭାବ ।ଏଠାରେ ଆମେ ସ୍ମରଣ ରଖିବାଯେ, ‘ନୀଳଶୈଳ’ ,’ନୀଳାଦ୍ରୀ ବିଜୟ’, ‘ଶତାବ୍ଦୀର ସୂର୍ଯ୍ୟ’,’ କୂଳ ବୃଦ୍ଧ’, ଏବଂ ଏହିପ୍ରକାରେ ଅନେକ ସୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ଅନେକ ଗବେଷଣା ଓ ପରିଶ୍ରମ ସେ କରିଥିବେ।

ଏ ଅକିଂଚନ ଗାଳ୍ପିକ ମୁଣ୍ଡରେବି  ଗଳ୍ପଟିଏ ଭୁତ ଭଳି ମାଡି ବସିଛି, ଯାହା ପାଇଁ ଅତି ଅଲ୍ପରେ ଛଅ ମାସ ସମୟ ଲାଗିବ, କାରଣ ଏହାର ବିଷୟଟି ଅନେକ କଥାବସ୍ତୁ ସହ ଜଡିତ ଓ ଏଥିପାଇଁ ବହୁତ ପଢିବାକୁ ପଡିବ। ଗଳ୍ପଟି ସମ୍ପୂର୍ଣ ଭାବି ସାରିଲା ପରେବି ଲେଖି ପାରୁ ନାହିଁ।

  ତେଣୁ ପ୍ରକୃତରେ ଯଦିଓ ମହାଶୟ କହିଥିବା ପ୍ରତିଶତ ସମ୍ପୂର୍ଣ ଠିକ ତେବେ ଏହି ପ୍ରଥମ ଦଶ ପ୍ରତିଶତ ପ୍ରେରଣା ବିନା ପରବର୍ତ୍ତି ନବେ ପ୍ରତିଶତ ଖଟଣି ଆଦୌ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ, ଯେମିତି ଧୁଳିକଣା ବିନା ମେଘ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ ।

ମୁଁ ଏତେ ସୁଂଦର ଏକ ପ୍ରବଂଧର ବିତର୍କ କରୁନାହିଁ, କେବଳ ଯାହା ମନକୁ ବୁଝାଉଛି ମହାଶୟ ବତାଇଥିବା ଦିଗକୁ ଧ୍ୟାନ ଦେ, କିନ୍ତୁ ଈଶ୍ୱର ଦେଇଥିବା ପ୍ରବୃତିକୁ ସାଥି ଓ ପାଥେୟକରି। ସାହିତ୍ୟରେ ଦାୟ ଧାର ଧରୁ ନଥିବା ଆମ ଜେଜେ ମାନେ ବି ମନରୁ ଫାଂଦି କେତେ ମନଲୋଭା ଗଳ୍ପ କହିଛଂତି ।

ଓଡିଆ ସାହିତ୍ୟ ପାଇଁ ଯେଉଁମାନେ ଚିନ୍ତିତ, ସେମାନେ ମହାଶୟଂକର ଏହି ରଚନାଟିକୁ ପାଠ କରଂତୁ, ବହୁତ ଉତ୍ସାହିତ ହେବେ। ପ୍ରକୃତରେ ଓଡିଆ ସମ୍ବାଦପତ୍ର ମାନଂକର ସମ୍ପାଦକୀୟ ପୃଷ୍ଠା ଇଂରାଜୀଠାରୁ ସାମ୍ପ୍ରତିକ କାଳରେ ଅତି ଉତ୍ତମ। ମୁଁ କେବେ କେବେ ‘ବେଂଗକହେ ବେଂଗୁଲୀଲୋ.... ପଢି ଭାବେ ଏଭଳି ସମ୍ପାଦକୀୟ ପୃଥିବୀରେ ବିରଳ ହୋଇଥିବ। ଅବଶ୍ୟ ମତ ଦେବାର ଯୋଗ୍ୟତା ପ୍ରତି ସଂଦେହ ସ୍ୱଭାବିକ ।